Via Bert Spin vernamen we het droevige nieuws dat Barry Dransfield is overleden. De Engelse multi-instrumentalist en zanger maakte samen met zijn oudere broer Robin naam in de folk revival van de jaren '60 en '70. Hij speelde verder nog in de formatie Morris On en op platen van diverse Britse folkiconen uit die tijd. Barry Dransfield had al een paar jaar Alzheimer en overleed op 14 juni aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werd 79 jaar.
Barry Dransfield wordt in 1947 geboren in Harrogate in het Engelse graafschap Yorkshire en is al jong bezig met folkmuziek. Hij leert zichzelf viool/fiddle spelen in de Ierse gemeenschap in Leeds, doet dat niet op de klassieke manier onder de kin maar vanaf de borst (dat is gemakkelijker als je tegelijk wil zingen), en vanaf zijn veertiende doet hij dat in folk clubs. Samen met broer Robin Dransfield en kompaan Roger Knowles speelt hij in een bluegrass band, The Crimple Mountain Boys. Daarin neemt hij de mandoline ter hand en hij blijkt door de jaren heen ook vaardig op gitaar, cello en dulcimer. Hij is een vernieuwende muzikant, maar geeft de voorkeur aan akoestische instrumenten. In 1965 maakt hij van de muziek zijn beroep, niet alleen als uitvoerend muzikant, maar ook als instrumentbouwer in Londen.
In 1970 oogst hij succes met het album Rout Of The Blues, dat hij samen met Robin opneemt. Hun tweestemmige vocale harmonie wordt geroemd en het toonaangevende muziekblad Melody Maker roept de plaat uit tot Folk Album Of The Year. Ook opvolger Lord Of All I Behold (1971) wordt beschouwd als een klassieker. Beide albums verschijnen op het platenlabel van Bill Leader (1929-2026). Een grote deal staat op stapel, met onder meer een tour in de VS, maar wordt met name vanwege artistieke bezwaren van Barry afgezegd. Op dit moment is een crowdfunding gaande om onder meer van deze albums de rechten terug te krijgen bij de uitvoerenden.
Vervolgens zijn Barry's stem en viool te horen op Morris On (1972), een samenwerking met Ashley Hutchings, Richard Thompson, John Kirkpatrick, Dave Mattacks en Shirley Collins. Een supergroep dus, die oorspronkelijke Morris dance muziek speelt. In de jaren '70 is Barry een veelgevraagd (gast-)muzikant, hij is onder meer te horen op albums van Tír na nÓg, Shirley Collins, Richard Thompson en Sandy Denny.
Hij toert dan nog steeds met Robin, ze maken ook nog een paar platen samen en vormen in 1975 de groep Dransfield (Brian Harrison en Charlie Smith maken het kwartet compleet), die na tegenvallende verkoop van het album The Fiddler's Dream (met veel eigen werk van Barry, dat artistiek overigens als een hoogtepunt uit de folkrock wordt beschouwd) al snel weer uit elkaar valt. Ondertussen speelt Barry ook mee met de Albion Country Band en begint hij aan solowerk. Barry Dransfield verschijnt bij Polydor in 1972 (en een heruitgave daarvan in 2003 bij Spinney). Zes jaar later komt de opvolger Bowin' And Scrapin' uit bij Topic.
Naast zijn succesvolle carrière als folkmuzikant wordt Dransfield van 1978 tot 1984 ook actief als acteur en componist voor film en TV. Hij is onder meer te zien in de rol van blinde violist Michael Byrne in de film The Bounty (1984), die op Tahiti werd opgenomen met een sterrencast (bestaand uit o.a. Mel Gibson, Anthony Hopkins, Liam Neeson en Daniel Day-Lewis).
Eind jaren '70 ontmoet hij Christine Goldschmidt, met wie hij trouwt, en in 1986 stopt Barry Dransfield met optreden. Hij begint een bedrijfje waarin hij violen en cello's gaat repareren, al maakt hij nog wel een comeback in de jaren '90. Die wordt ingeleid door nog een soloplaat met de veelzeggende titel Be Your Own Man (1994).
Tenslotte brengt hij in 2005 nog een laatste album uit, Unruly. Daarop komen al zijn invloeden samen, traditionele folk, klassieke thema's en eigen werk. Hiervoor richt hij zijn eigen label op, Violin Workshop, en bouwt hij een thuisstudio. Opmerkelijk feit: Barry Dransfield doet alles op gehoor, in een interview met Marius Roeting in New Folk Sounds vertelt hij: “Alles wat ik doe is ‘learning by ear’. Dat is geen tekortkoming, eerder een geluk. Je leert sneller een melodie en het gaat direct over gevoel. Zo sla je alle gegevens in een keer op: de toon, intensiteit en uitsterftijd van een noot, tempo. Ik geef zo’n melodie wel mijn eigen tempo. Klassieke musici die mijn atelier bezoeken waren geïntrigeerd. Sommigen herkenden de melodieën niet omdat ze te snel gingen. Dat is de positieve kant van folkmuzikant zijn: je kunt je eigen draai geven aan een muziekstuk. Spelen zoals jij denkt dat het hoort”.
Het album wordt, net als zijn platen uit de jaren '90, geen commercieel succes. Niet omdat het artistiek niet klopt, maar vooral omdat hij niet meer toert.
Een jaar of drie geleden werd Alzheimer vastgesteld bij Barry Dransfield. Eind mei werd hij met een longontsteking opgenomen in een ziekenhuis en daar overleed hij op 14 juni.
Onderstaande foto is de platenhoes van zijn solodebuut Barry Dransfield.
Barry Dransfield, 1947 - 14 juni 2026