-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Hoewel ze al sinds 2012 liedjes uitbrengt toert de Canadese singer-songwriter Mariel Buckley dit jaar pas voor het eerst in Nederland als hoofdprogramma, met haar eigen band, om haar nieuwe album Strange Trip Ahead (2025) voor te stellen. Americana is een vergaarbak van genres, (alt-)country, rock, blues en folk zitten daar allemaal in, maar Buckley, die gezegend is met een wel heel fijne stem, laat zich niet vastpinnen in een daarvan, zo hoorde ik gisteravond met nog een twintigtal bezoekers in 't Rozenknopje in Eindhoven.
Het album Strange Trip Ahead werd opgenomen in Nashville en vorige maand bekroond met een Juno Award (Canadese Grammy) voor Best Contemporary Album. Niet dat Mariel Buckley dat vermeldt deze avond, het is al snel duidelijk dat ze vooral haar muziek wil laten spreken. In eerste instantie is de band nog een beetje zoekend, maar na een paar nummers heeft Mariel de vaste grond onder haar voeten te pakken en weet ze het aandachtige publiek voor zich te winnen.
Ze doet dus weinig aankondigingen, maar dat is ook niet nodig, de liedjes spreken voor zich en haar fluwelen stem vol melancholie overtuigt gemakkelijk, net als haar 'sad songs'. Die ene cover (in dit geval Wayside/Back In Time van Gillian Welch) is natuurlijk altijd welkom, maar haar eigen werk is zeker niet te versmaden en die Juno is zonder meer verdiend. Ze hoort niet bij de massa, is zelf de 'weird excentric aunt' van een paar nichtjes (het liedje Anvil, geschreven met Robby Hecht, gaat over haar keuze om niet aan kinderen te beginnen) en vertelt dat ze in het nogal conservatieve Alberta waar ze opgroeide een buitenbeentje was. Daarover schreef ze Hate This Town (van haar vorige album Everywhere I Used To Be uit 2022) en dat dat niet goed viel in haar thuisstad Calgary hoeft ze er eigenlijk niet eens bij te zeggen. Ze speelt zelf akoestische gitaar en wordt prima begeleid door Ryan Funk (elektrische gitaar, pedal steel), Luke Breiteneder (drums) en Reid Thiel (bas). En net als zoveel muzikanten voor haar roemt ze de mooie Ad van Meurszaal en het café beneden, waar ze vooraf gezellig een hapje hebben gegeten met geluidsman Frans die ook weer zorgt dat het allemaal goed klinkt.
Muzikaal is het soms stevig richting rock, hier en daar ook een countrynummer, maar met name de ballads, de eigen stijl van songs schrijven en de no nonsense presentatie van Mariel Buckley spreken me aan. En voor je het weet is er anderhalf uur voorbij. Nee ze gaat niet van het podium, neemt aan dat het applaus betekent dat we een toegift willen dus krijgen we die ook. Met pedal steel, want dat vindt iedereen altijd leuk, zet de band een fraai ouder nummer in, Rose Coloured Frames (Driving In The Dark, 2018). En met die titel zet ze de luisteraar (alweer) op het verkeerde been, want die bril mag dan roze zijn, wat daarachter schuil gaat hoeft dat zeker niet te zijn.
The sun might be shining
Things could nеver be the same
So while I'm living in the darkness of shade
I'll still be looking through rose coloured frames