-door Mirjam Adriaans, foto's Ronald Rietman-
Ergens op een geïmproviseerd kruispunt tussen flamenco, klassiek en Guido Gezelle vinden Myrddin De Cauter en Stijn Kuppens hun muzikale weg. Gitaar en cello weven zich door elkaar heen als twee tegenpolen die samengesmeed worden. Tokkelend en plukkend, strijkend en kloppend, uit het hoofd of van bladmuziek, maar telkens weer vinden ze elkaar in een warme omhelzing van klanken, zo hoorden we gistermiddag bij het GUO-concert in het Lodewijkskerkje in Oisterwijk.
Wie vader Koen ooit heeft meegemaakt ziet en hoort onmiddelijk de gelijkenissen in houding en presentatie met zoon Myrddin De Cauter. Met die familienaam heb je gelijk te maken met hoge verwachtingspatronen, waar Myrddin zonder meer aan weet te voldoen. Hij is een rasmuzikant op gitaar en weet te overtuigen met zijn flamencoklanken die veel verder gaan dan de vurige dansmuziek die iedereen kent.
Cellist Stijn Kuppens is voor mij een onbekende, maar blijkt een uitstekende kompaan op cello. Hij hanteert niet alleen de strijkstok, maar drukt, knijpt of plukt zijn snaren waar nodig en roffelt ook op zijn instrument dat hij op een heel eigen manier tot leven brengt. Hij leest zijn partijen van bladmuziek, waar De Cauter veelal met gesloten ogen zijn muziek lijkt te dromen, maar uiteindelijk vormen ze als vanzelf een eenheid. Een eenheid die geen extra instrumenten nodig heeft.
Ze spelen vooral eigen werk, waarbij ze hun inspiratie regelmatig halen uit de literatuur. Een Indische filosoof levert wervelende ritmes in Osho, de Gentse schrijver Jean Ray krijgt alvast een dwingend spannende interpretatie, en dan is er nog de bekende dichter Guido Gezelle uit Brugge. Zijn woorden krijgen naast een fraaie muzikale vertolking in de prachtige akoestiek van het Lodewijkskerkje zelfs een letterlijke stem als Lisa Kuppens (dochter van) haar vocalen leent aan het lied Lenteblommeke. En Lisa mag dan wat zenuwachtig zijn (ze is nog jong, dus dat vergeven we haar graag), ze heeft een wonderschone stem om u tegen te zeggen. Dat alleen al verdient een daverend applaus van het publiek.
Na de pauze met een lekker hapje van Dave (stokbrood met heerlijke kaas of vleeswaren) volgt nog zo'n sterke set vol fijne composities en zalige arrangementen waar je je als luisteraar graag in laat meevoeren. Soms duister, dan weer melancholiek, maar ook telkens weer sprankelend en fantasierijk. Tijdens het laatste nummer verlaten we snel de zaal omdat een volgende afspraak wacht, maar een staande ovatie zou dik verdiend zijn.