Bob Dylan

Dylan op het witte doek Bob Dylan gaat een hoofdrol vertolken in de film Masked and Anonymous. Het is voor het eerst sinds vijftien jaar dat Dylan zich voor zo'n sterrol laat strikken, dit keer door Seingeld-producer Larry Charles.
Dylan speelt Jack Feet, een blues-muzikant. De manager helpt Feet te ontsnappen uit de gevangenis om nog één laatste groot optreden te doen. Dylan speelde vroeger in films als Pat Garrett and Billy the Kid ('73, Sam Peckinpah), Renaldo and Clara ('78) en Hearts of Fire ('87).

Van Morrison

Maarten Willems

Maarten Willems: Er is geen leven zonder liefde
In de Westlandssche Courant komt de Haagse liedjesschrijver Maarten Willems uivoerig aan het woord. Willems is muziekleraar in het speciaal onderwijs, op de basisschool. Hier enkele citaten:
..."Er is geen leven zonder liefde. Mijn teksten gaan over de liefde, het leven en de dood"...
...Ze zijn in het Nederlands. Het zijn allemaal luisterliedjes, maar soms zingt het publiek wel een refrein mee. Dan krijg je dat community-zingen"...
..."De liedjes zijn lichtvoetig van aard. Je kunt het zoeken in de folk -sfeer. Ik wordt begeleid door twee muzikanten uit de Ierse folkband Kings Galliard. Dat is een groep die 23 jaar geleden erg bekend en populair was in de Haagse folk -scene. Kort geleden gaven ze nog een optreden dat erg druk werd bezocht. Dat is leuk om te zien, zo zie je dat ze niet zijn vergeten en dat de folk nog leeft"...

Dranouter

Toch subsidie voor Dranouter: Het Dranouterfolkfestival en het nieuwe muziekcentrum 't Folk in Dranouter krijgen toch subsidie, ondanks een negatief advies dan de adviescommissie eind vorig jaar gaf aan minister van Cultuur Anciaux.
Hoeveel geld er beschikbaar zal zijn hangt af van gesprekken over de begroting. Die cijfers worden in juni verwacht. De subsidies worden toegekend voor de periode van 2003 tot en met 2006.
Voor die nieuwe periode vroeg Anciaux aan zijn adviescommissie meer aandacht voor popmuziek, meer middelen voor organisatoren en voor projectsubsidies. De uitbreiding van het te subsidiëren aantal muziekclubs illustreert dat het Anciaux menens is om popmuziek ernstig te nemen. Bij al negen erkende en gesubsidieerde clubs, komen er nu nog vier, te weten: Y, La Tentation, Muziek-O-Droom en Muziekcentrum 't Folk in Dranouter.
In een eerste reactie zegt Piet Lesage van de festivalorganisatie:
"De Vlaamse regering heeft onze twee dossiers (Folkfestival Dranouter en Muziekcentrum Dranouter) positief beoordeeld. Dit betekent dat we een erkenning krijgen voor de periode 2003-2006, zowel voor het Folkfestival als voor het Muziekcentrum. Erkenning betekent nog niet dat het ook over een structurele subsidie gaat voor deze periode. Daarover wordt pas tegen eind juni beslist. Beide erkenningen zijn voor ons uiteraard positief nieuws. Maar we zullen pas helemaal tevreden zijn als aan die erkenning ook een structurele subsidie vasthangt". (zie ook Reacties)
Zelfbedruipend
Het aanvankelijk negatieve advies voor Dranouter (ook het negatieve advies voor Sfinks is trouwens teruggedraaid) werd door de commissie als volgt beargumenteerd: Dranouter is een 'zelfbedruipend' festival. Daarnaast ontbreekt de concrete uitwerking van de uitvoerders en programmering van de nevenprojecten. Bovendien vond de adviescommissie de structuur van de vzw Folkfestival Dranouter ' een organisatorisch kluwen'.
Het Folkfestival Dranouter is één van de oudste en boeiendste zomerfestivals in België. Het startte in 1975 als initiatief van de toenmalige en ondertussen legendarisch geworden folkclub « De Zon ». Het begon als een leuk tuinfeest en is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende en kleurrijke Folkfestivals in Europa, met soms een eigenzinnige en op zijn minst zeer brede programmatie. Vorig jaar kwamen er 75.000 mensen op af.
In de loop van de afegelopen 27 jaar is de Vzw Folkfestival Dranouter meer gaan ondernemen dan het jaarlijkse folkfestival. Naast deze hoofdactiviteit zijn er projecten zoals het Joods Muziekfestival, LynX-festival, MAP-Records, interationale samenwerkingen, losse concerten, etc opgezet. Kennelijk doelt de adviescommssie daar op als ze het heeft over een organisatorische kluwen.
Furieus
Dranouter reageerde destijds furieus op het negatieve advies, zowel in de Belgische kranten als op de eigen website:
"Onze vzw is al jaren onafhankelijk en heeft voor z'n festivalwerking nog nooit afgehangen van overheidssteun. Gedurende de jaren is de werking van de vzw sterk gegroeid, momenteel stellen we een tiental mensen te werk en zetten diverse projecten op. Die projecten zijn vaak verlieslatend en het is net om die projecten te realiseren dat we steun vragen aan de overheid.
Tijdens de vorige subsidieperiode werd onze organisatie wel erkend, maar niet structureel gesubsidieerd. De erkenning hield echter wel de mogelijkheid in om steun te krijgen voor deelprojecten.. Om diverse redenen dreigen we momenteel niet erkend (en gesubsidieerd) te worden. " Met name het argument dat Dranouter een zelfbedruipend festival is zet kwaad bloed: "Waar is een overheid mee bezig die als criterium om te subsidiëren, een organisatie verplicht om eerst verlieslatend te zijn? Want in de huidige regelgeving kan men pas dan steun genieten."
De vlag uit
"Als werkgever vinden wij het onverantwoord om eerst grote putten te maken waardoor de werksituatie van ons personeel in het gedrang komt, en dit om in aanmerking te komen voor subsidies. Wij streven steeds naar een gezonde "beleids"voering. Als we steun vragen dan is dat om nieuwe (risicovolle) projecten te helpen opstarten zodat de positie van ons personeel niet in het gedrang komt".
Doordat wij een professionele structuur hebben opgezet, bewust privé middelen hebben aangezocht en een gezond financieel festival hebben, dreigen nu alle nevenprojecten die minder rendabel en zelfs verlieslatend zijn, over dezelfde kam geschoren te worden." Heeft een overheid ook niet tot taak organisaties die volledig of gedeeltelijk steunen op subsidie te sturen naar een gezond financieel beleid, en net diegenen die bewezen hebben professioneel te werken, te steunen in het verbreden van hun activiteiten? "
In Dranouter kan na het besluit van minister Anciaux nu alsnog de vlag uit. En kunnen de voorbereidingen voor 2, 3 en 4 augustus weer met volledige motivatie voortgezet worden.
Zie voor een reactie van Dranouter: Opinie & Reacties

Lyle Lovett
: Stier verbrijzelt been van Lyle Lovett
De Amerikaanse singer-songwriter Lyle Lovett is ernstig gewond geraakt aan zijn rechterbeen, toen hij door een stier werd vertrapt. Lovett onderging een drie uur durende operatie om de gecompliceerde breuken in zijn rechter onderbeen te herstellen. Zijn revalidatie gaat ruim een half jaar vergen.
De 44-jarige Lovett was op de boerderij van zijn oom Calvin op bezoek. Hij raakte gewond toen hij zijn oom te hulp schoot, die door dezelfde stier was aangevallen en verwond aan zijn borst. Lovetts 67-jarige oom Calvin Klein (een broer van zijn moeder Bernell) runt een boerderij in het gehucht Klein bij Houston. Klein, is de geboorteplaats van Lyle Lovett. Het is ooit gesticht door zijn voorouders, die uit Duitsland naar Texas emigreerden. Nu vormt Klein onderdeel van de plaats Tomball.
Lyle groeide in Klein op. Aan de Texas A&M universiteit studeerde hij op zijn 25-ste af in Duits en journalistiek. Tijdens zijn studie trad hij als zanger-gitarist geregeld op in koffiehuizen en in de plaatselijke pizzeria Mr. Gatti's. In 1979 trok hij naar het land van zijn voorouders.
In het Duitse Rothenburg diepte hij zijn universitaire opleiding verder uit. Daar ontmoette hij de country-muzikan Buffalo Wayne. Toen Wayne een country-evenement organiseerde in Luxemburg in 1983, stond Lyle op het podium.
Lovett neemt vervolgens een demo-tape op met vier songs. In 1984 verzorgt hij de backing-vocals op Nanci Griffith's derde album, Once in a Very Blue Moon, waarop Nanci Lyle's song "If I Were the Woman You Wanted" vertolkt. Als Guy Clark Lyles demo hoort tipt hij MCA Records. Bij die maatschappij komt in '86 Lyles eerste solo-album uit, onder de naam Lyle Lovett.
Dan raakt zijn carrière in een stroomversnelling. Hij brengt sindsdien nog eens zeven albums uit. Hij krijgt hits met "If I Were The Man You Wanted" en "San Antonio Girl.". De muziekpers is lovend. En met name in het alternatieve circuit is hij een graag gezien gast.
Lovett krijgt in '89 zijn eerste Grammy voor zijn album Lyle Lovett and His Large Band. Er zouden er nog meer volgen: In 1993 voor zijn duet met Al Green, "Funny How Time Slips Away."; in '94 voor "Blues for Dixie" en in 1996 voor The Road to Ensenada.
Lyle Lovett is ook bekend als filmacteur. In '92 maakte hij zijn filmdebuut als detective DeLongpre in Robert Altman's The Player. Tijdens die opnames raakt hij verliefd op actrice Julia Roberts en trouwt met haar. Maar het huwelijk lijdt onder de immense publicitaire aandacht en loopt na een kleine twee jaar spaak in maart '95. Lovett is ook in films te zien als "Cookie's Fortune" en "Prêt-à-Porter".

Gerard van Maasakkers

Prachtige tv-registratie over Gerard van
Maasakkers en Klein Brabantse Harmonie(Door Pieps)
Terwijl liedjeszanger Gerard van Maasakkers in het vliegtuig onderweg was naar Zuid-Afrika voor een korte maar drukke toernee, konden zijn fans op eerste paasdag genieten van een prachtige concertregistratie van Van Maasakkers op Omroep Brabant-TV.
De regionale tv-zender maakte van het laatste concert van Van Maasakkers & de Vaste Mannen en de KleinBrabantse Harmonie o.l.v. Carlo Balemans in Veldhoven een 65 minuten durende samenvatting.
Die concertregistratie werd eerste paasdag maar liefst drie keer uitgezonden. En voor wie het dan nog niet gezien had werden tweede paasdag tal van herhalingen uitgezonden.
Voor mensen van buiten Brabant, die niet in de gelegenheid waren de tv-registratie te zien, zou het een goede zaak zijn als het concert op video te bestellen zou zijn bij Omroep Brabant. Maar daarover is nog geen besluit genomen. Voor landelijke omroepen is het interessant om delen van deze concertregistratie uit te zenden. Met name het duet met JW Roy, As Ge Ooit, zal een groot publiek aanspreken.

Blue Murder

Didier Francois

- Falling Tree: Didier Francois op nyckelharpa
Didier François heeft voor het Franse label Long Distance een solo-cd opgenomen gewijd aan de nyckelharpa. De cd heet: Falling Tree. Francois schreef alle naar klassiek neigende composities en bespeelde vrijwel alle instrumenten. Bij een aantal nummers heeft hij ruimte gelaten voor enkele gasten. Dat zijn niet de eerste de besten. Zo is daar de Zweedse zangeres Ulrika Boden; uit Frankrijk komen Renaud Garcia-Fons (bas) en Gilles Chabena (draailier). Bovendien spelen mee: ney-speler Haroun Teboul uit Algerije, dudukspeler Levon Minassian uit Armenië, en luitspeler Jan van Outryve uit België.
Long Distance 3073722 WAG 331. Info: http://www.didierfrancois.be

Flip Kowlier

Flip Kowlier komt er aan Is 't Zweeds, of Zuid-Afrikaans? Nog 's goed luisteren. Nee, Vlaams. Mijn schoon lief luistert naar de cd, maar weet niet wat ik opgezet heb. Het is Vlaams, zeg ik. Nou… Willem Vermandere is beter te verstaan. Het is Fhilip Kowlier. Wie? Nou, kan die Kowlier niet wat duidelijker zingen.
Misschien is dit wel onderdeel van zijn succes. Je verstaat er niks van. Flip Kowlier is in het normale leven frontman van de rapband 't Hof Van Commerce, waarmee hij 2 succesvolle hiphop-cd's opnam. Nu doet-ie iets heel anders. Hij stapte alleen de studio in met een akoestische gitaar die hij kreeg van een jonge vrouwelijke fan en zong enkele warme, intense en sobere songs in 't Izzigems.
Voor zijn jonge poppubliek is het weer iets nieuws. Het moet vooral iets nieuws zijn. Iets waar je met z'n allen weer over kunt kletsen. Cult. Een gespreksonderwerp. Zijn jonge fans denken stiekum:…het lijkt trouwens op de muziek waar mijn ouders vroeger naar luisterden… Maar dat zeggen ze niet. Het pakt ze, iets van romantiek, heimweh, terug naar thuis. Maar dat zeg je niet. Heb je die Kowlier gehoord. Het lijkt wel iets op Twarres, maar dan minder soft. Keigaaf, kickkuh…
De jonge Vlaamse zanger/gitarist Flip Kowlier scoort in Nederland en België met zijn solodebuut Ocharme Ik, met teksten over het leven van alledag in een Westvlaams dialect uit de buurt van Kortrijk, om preciezer te zijn, uit Izzegem. Een taaltje waarin lettergrepen wegvallen. Niet licht te volgen, dus. Dialect is in. Denk maar aan Twarres, Willem Vermandere, Gé Reinders, Gerard van Maasakkers, en ooit Normaal, Rowwen Hèze.
Flip Kowlier is op het moment de hipste Belgische muzikant. Qua muziek is zijn cd Ocharme Ik een mix van pop, rock, folk en tango, maar meer nog songer-songwriter. Breekbare folkliedjes in het West-Vlaams, met uitstapjes naar pop, punk en reggea. Zijn cd verkeert in de hoogste regionen van de hitlijsten.
De groep rond Flip Kowlier bestaat uit: Pieter Van Buyten (bas), Karel De Backer (drums), Peter Lesage (Keyboards) Lazy Horse (gitaar, mandoline, accordeon).
Binnenkort spelen Kowlier en begeleiders op de Nederlandse tv in het programma Lola de Musica (ma 8 apr 23:55, Net 3) en zijn ze geregeld te zien op tal van podia.

Tindersticks

-: Onvervuld verlangen bij Tindersticks - Popmedewerker Peter Borgers van het Eindhovens Dagblad bezocht het concert van de Tindersticks (kruising tussen The Walkabouts en Nick Cave) in Muziekcentrum Frits Philips in Eindhoven en schreef erover. Enkele citaten:
….Dit wordt een avond vol zwaarzoete romantiek, over dromen niet vervuld gaan worden en liefde die onontkoombaar teloor zal gaan. Zanger Stuart Staples is de juiste man voor dit soort muzikale melancholie, met zijn nicotinebruine stem, snikkende vibrato en verstilde voordracht. En multi-instrumentalist Dickon Hinchcliffe draagt zorg voor de passende begeleiding, vooral door zijn vioolspel, dat klinkt als vallende herfstbladeren. Hinchcliffe schreef ook de vioolpartijen voor de vijf strijkers die het vaste Tindersticks-zestal aanvullen. En de klanken van dit strijkje verrijken het groepsgeluid op een fantastische manier. De sombere violen maken de romantiek van onvervulde verlangens nog grijpbaarder, in onalledaagse, maar spannende arrangementen. ….
…Het hele gezelschap staat ingetogen in zichzelf te spelen, het contact met de zaal ontstaat enkel uit hun muziek. Maar Tindersticks blijkt live een groep die langzaam op je toesluipt en je wurgt met zware dramatiek. De aanwezigen worden meegesleurd in de onontkoombare sfeer die deze groep verklankt, de reacties worden na ieder nummer heftiger. Als Staples onverwacht opstaat en een afscheidswoord mompelt, neemt de zaal dan ook geen genoegen met dit plotse eind van de relatie. Het smeekt om meer, als een teleurgestelde minnaar…

The Gourds

- Paul Geerts intervieuwt Kev Russell van The Gourds.
Het verhaal verscheen ondermeer in De Gelderlander en het Brabants Dagblad: …Opgegroeid in het zuiden van de Verenigde Staten staat hij met beide benen in de traditie van geloof, hoop en liefde. "Ik hoop dat het publiek ook die spirituele kant oppikt. Mijn boodschap is dat spiritualiteit ook plezierig kan zijn, zonder dat je ervoor naar de kerk hoeft". Dat kerkbezoek heeft Russell met zijn jeugd achter zich gelaten. "Met een aantal vrienden heb ik wel een bijbelgroepje. Daarmee analyseren we geregeld teksten uit de bijbel. Maar vergeet niet: het is een tekst die door mensen geschreven is. Er is geen enkele bewijs dat Jezus daadwerkelijk heeft geleefd"...
En:
…"De meeste Amerikanen hebben hun Europese achtergrond verloochend. Door countrymuziek heb ik het gevoel dat ik roots heb. Maar country is van oorsprong behoorlijk racistisch. The Gourds vertalen die muzikale traditie naar deze tijd, zodast ook een nieuwe generatie er kennis van kan nemen. Maar de muziek sluit meer aan bij James Joyce en William Burroughs dan bij Jimmy Rogers"...

Tara Fuki

De Morgen n.a.v. Vooruit Geluid in Gent over Tsjechische muziek:
Fans van Iva Bitová moeten beslist op zoek naar het titelloze debuut van het Pools-Tsjechische duo Tara Fuki: twee cellospelende zangeressen die hun instrument op een hoogst inventieve manier bespelen. Daarbij hanteren ze zowel strijkstok- als pizzicatotechniek.
De dames creëren betoverende melodieën vol poëzie en passie, beschikken over expressieve stemmen en voeren een ritmische pulse die duidelijk aan rock refereert, ook al valt hun werk niet in hokjes te vatten.

Johnny Dowd

Reeds gezien: Johnny Dowd, maandag 25 maart 2002 23:55, Net 3
Dit was een herhaling van frie jaar geleden. In het voorjaar van 1999 toog Lola da Musica naar het plaatsje Ithaca in de staat New York, de uitvalbasis voor de eigenzinnige Amerikaanse muzikant Johnny Dowd. Dowd debuteerde in 1998 met The Wrong Side Of Memphis, een plaat vol claustrofobisch getoonzette liedjes over moord en doodslag. Toen zijn eerste cd Europa eenmaal had bereikt, was Dowd al over de vijftig.
Dowd is niet alleen een muzikale laatbloeier maar ook eigenaar van een verhuisbedrijf in Ithica.
Lola da Musica volgde Johnny Dowd en zijn band op tournee in Nederland en tijdens verhuiswerkzaamheden in Ithica. Inmiddels, drie jaar na het maken van dit portret, is Johnny Dowd een graag geziene gast in het Nederlandse clubcircuit en verscheen van zijn hand een vierde cd The Pawnbroker' s Wife .

- BN/De Stem: 1100 bezoekers bij Irish Folkfestival in Bergen op Zoom
De correspondent van Brabants Niewsblad/De Stem is op het Irish Folkfestival afgestuurd dat zaterdag 23 maart i n Bergen op Zoom plaatsvond. Hier een paar citaten uit de publikatie zoals die maandag 25 maart in die regionale krant stond:
... Vorig jaar klapte De Stoelemat bijna uit haar voegen tijdens het Irish Folkfestival. Afgelopen zaterdag was dat niet het geval, maar met 1100 bezoekers werd het er geen moment minder gezellig om. De kaartverkoop was dit keer wat trager op gang gekomen dan andere jaren. Van het vanzelfsprekende volle huis was dan ook geen sprake. Toch had organisator Henk de Koning de laatste dagen nog heel wat entreebewijzen weten te slijten. Zaterdagavond bekende hij eerlijk: "Natuurlijk heb ik een beetje in mijn piepzak gezeten maar uiteindelijk ben ik toch dik tevreden met de opkomst." ...
en:
...Dit keer was er vrij veel ruimte gemaakt voor Ierse singer/songwriters. Noel Shannon maakte indruk net als Sean Tyrrell, een man die de laatste jaren met zijn albums de ene na de andere prijs won. De Ieren van het in België wonende Shantalla maakte de laatste jaren heel wat naam in Nederland. Terecht, bleek wel in Bergen op Zoom. Deze ingespeelde band heeft alle kwaliteiten om een festivalpubliek te bekoren. Toch ging het publiek vooral massaal uit z'n dak bij Dave Munnelly en zijn band. Deze Dik Trom op de accordeon was vorig jaar al de grote surprise op het Folkfestival. Ook dit keer toverde hij de meest fantastische loopjes uit zijn trekzak....

Wannes van de Velde

Leukemie krijgt Wannes Van de Velde niet klein - Musicus en schrijver Wannes Van de Velde worstelt met leukemie. Volgende maand wordt hij 65 en gaat hij met pensioen. Peter Vantyghem van de Belgische krant De Standaard sprak met hem, en publiceerde in de krant van maandag 25 maart een lang interview. Hier enkele citaten:
…,Mijn stem heeft afgezien, maar nu ik bijna genezen ben, komt ze terug. Ik begin wat stemoefeningen te proberen. Mijn muzikale activiteit is nog heel dunnetjes. Ik moet weer gaan repeteren, aftasten. Ik heb nieuw materiaal: twaalf, dertien nieuwe liedjes.
Ik wil alles beperkt houden. Ik zal niet veel meer optreden.
Selectief, het liefste nog in kleine zaaltjes.'' …
…,,Mijn ziekte werd geconstateerd en het was nogal ernstig. Het is zo en ge moet dat aanvaarden. Ge staat ervoor, het is deel van u, doe er dus iets mee. Alle ervaringen bevatten mogelijkheden om weer tot nieuwe inzichten te komen. Ik heb me dus laten glijden, vol vertrouwen.''…
…,,De dood boezemt mij geen angst in. Dertig jaar geleden zou dit zeker een zwaardere dobber geweest zijn. Natuurlijk heb ik er regelmatig diep over nagedacht: het kan gedaan zijn van de ene dag op de andere. Maar ik kan er niets zinnigs over zeggen.''…
…,,Wat nu in Antwerpen gebeurt, komt doordat het systeem vermoeid is. Ik vermoed dat ergens in het verleden het zaad van het wantrouwen gezaaid moet zijn. Het is jammer: Antwerpen kan nog altijd een goede stad zijn. Alle potentieel is er. Maar natuurlijk, wanneer een vacuüm ontstaat, springen de opportunisten binnen. Als het erop aankomt, zijn die natuurlijk gevaarlijk -- kijk maar naar de neo-nazi's.''…
…,,Pim Fortuyn ook, dat is een opportunist. Hij schrijft straks nog een boek en dan verkoopt hij er weer veel van. Hij is ongetwijfeld anti-semiet ook. Er zit in veel mensen in Nederland een diepgeworteld anti-semitisme. En dan maar zeggen dat Vlamingen fascisten zijn. Há!''…
…,,Wat kan ik zeggen? Ik heb een lichamelijke afkeer tegen mensen als Fortuyn.
Ik ervaar een verschrikkelijke verslagenheid, verontwaardiging, op een heel scherpe manier. Maar ik sta totaal machteloos, ik heb niets te zeggen. Zo word je een anarchist. Maar ik hoef de boel niet in brand te steken. Dat ze het maar zelf doen. Ik vraag me af of deze maatschappij niet levensmoe is.''…
…,,Ik heb teksten geschreven over Jezus, voor een voorstelling met Koen De Cauter in Brugge. Ik lees daar voor, ik zing niet. De productie heet De passie van de ketter. Wie was hij? Hij behoorde tot de Essenen, mensen die niet akkoord waren met de prelaten van die tijd. Jezus was een ketter en zo is hij gestorven, zoals in de Middeleeuwen duizenden mensen in zijn naam als ketter geslachtofferd werden. Dat is hallucinant. Natuurlijk volg ik die mens. Dat is een grote voorganger geweest. Een ontroerende, dramatische, sterke en lastige mens, die ze vergoddelijkt hebben om hem zijn verdiensten als mens te ontnemen.''…
…,,Kijk, ik voel me niet slecht, of ellendig, of versleten. Ik word volgende maand 65. Ik ben zo goed als genezen. Ik kom er wellicht door. Het is een ziekte waarmee ge in onze dagen heel oud kunt worden. En ik wil heel oud worden. En nog veel kunnen lachen ook.''…
,,De passie van de ketter'' is eenmalig te zien in Brugge, Stadsschouwburg, op 30 april om 20 uur (050-44.30.60).
http://www.destandaard.be

JP Deseure

- J.P. Deseure - J.P. Deseure is een Vlaming die in zuid-Frankrijk woont. Hij is multi-instrumentalist, met het accent op snaren. Vroeger speelde hij in Tullamore, Aran en Mandragora. In de Provence speelt hij in Ric é Fouale. Nu heeft hij een instrumentale cd uitgebracht onder zijn eigen naam, met een repertoire dat gevoed is door melodiën uit de renaisance. De klankkleur van die tijd wordt afgewisseld met een moderner geluid. CD The virgin & the sorcerer. JP Deseure STROOM 9007. distributie Culture Records.

Kepa Junkera

Op zijn nieuwe cd Maren raast Kepa Junkera onnavolgbaar over de knoppen van zijn Baskische trikitixa-harmonika. Hij laat zich opnieuw begeleiden door bespelers van de txalaparta - de Baskische reuzexylofoon - die gewapend met houten stokken waanzinnige ritmes uit een paar balken toveren. Maar er doen nog veel meer mensen mee. Het hele mediterrane gebied is opgettrommeld, plus de duduk uit Armenië en zangers en zangeressen uit de Balkan. CD Maren, Kepa Junkera, EMI 5 35484

Marilis Orionaa

- Marilis Orionaa heeft haar cd Femelis uitgebracht. Marilis woont in Frankrijk tegen de Pyreneeën aan. Ze zingt graag over het leven in de bergen, over de herders, de schapen, de schaapshonden etc. Ze doet dat in de taal van de streek, waarin ze tot voor kort ook les gaf: het Occitaans. Ze heeft haar baan opgegeven, om full time muziek te kunnen maken. Ze zingt in de kenmerkende stijl die we ook kennen van Jan-Màri Carlotti. CD Femelís DARENLA 176401

Kimmo Pohjonen

Kimmo Pohjonen is al meer dan tien jaar een sleutelfiguur in de Finse muziekscène. Zijn avant-garde-achtige rock en folkmuziek brengt hem op de podia van de grootste pop- en folkfestivals. Met een show die, ook dankzij samples, verbluffende geluids- en lichteffecten leidde naar chaos, en weer terug, was hij bijvoorbeeld begin vorig jaar de revelatie van het International Folkfestival Tilburg. Op zijn nieuwste cd Kluster diept Pohjonen deze aanpak nog verder uit. CD: Kluster, Kimmo Pohjonen, Rockadillo/Central.

Sean Tyrrell

Sean Tyrrell's Belladona
Belladonna, het nieuwe album van Sean Tyrrell bevat 18 nummers waaronder negentiende eeuwse liederen, maar ook songteksten van mensen als Judi McKeown, Cormac McConnell en van bekende dichters. Galwayman Tyrrell - die overigens ook te gast was op het Irish Folkfestival, zaterdag 23 maart in de Stoelenmat in Bergen op Zoom - speelt ook danstunes op de mandocello. Hij laat zich onder anderen begeleiden Johnny Mulhern en Liam Lewis. CD: Belladonna, Sean Tyrrell. LMCD 003.