Woven Hand

Soms klinkt Woven Hand als een godsvrezende Nick Cave
Woven Hand, het "solo-project" van David Eugene Edwards is komende weken te zien en te horen op 24 april in de Melkweg in Amsterdam en 28 april in 013, Tilburg. René Megens bezocht voor De Gelderlander het concert dat Woven Hand gaf in Doornroosje. Hier enkele citaten uit zijn recensie:
…Religie eist niet alleen zijn tol in het Midden-Oosten. Ook 16 Horsepower heeft te maken met godsdienstperikelen. Voorman David Eugene Edwards heeft 16 Horsepower op voorlopig non-actief gesteld, want zijn medemuzikanten hebben de buik vol van diens vroomheid. Edwards gaat intussen stug verder. Woven Hand heet de zijweg die hij verleden jaar insloeg….
…Hij zingt in een microfoon die zijn stem een metalen randje geeft. Dat is een kunstje waar de rootsmuzikant uit Denver graag op teert….
…Edwards brengt met Woven Hand een hedendaagse variant op de folk van de Appalachen. De cellist roept soms gewijde weemoed op en de toetsenist etaleert nogal eens een voorkeur voor ambient. In de toegift lijkt toetsenist McMahon te spelen op een dement kerkorgel. Soms klinkt Woven Hand als een godsvrezende Nick Cave. Ook maakt het kwartet slowcore à la Songs:Ohia. En Ain't no sunshine, een stokoude hit van Bill Withers, komt over als een bluesnummer van Joy Division….

Di Gojim

Di Gojim raakt gevoelige snaar
Di Gojim speelt zondag 28 april, 15.00 uur, Arsenaaltheater Vlissingen. Ernst Jan Rozendaal sprak met bandleider Jaap Mulder. Hier enkele citaten uit het verhaal dat gepubliceerd is in de Provinciale Zeeuwse Courant:
…Jaap Mulder. ,,De muziek is ons niet met de paplepel ingegoten, maar er zijn sowieso niet zoveel jiddische paplepels meer. We hebben er moeite voor moeten doen ons de muziek eigen te maken. Dat is gelukt, want we blijken bij veel mensen een gevoelige snaar te raken."…
…Di Gojim speelt de show Ergens... Daarin belanden zes muzikanten in een treinwagon die ze meeneemt op een droomreis. De voorstelling is ontroerend, humoristisch en uiterst verrassend…
…De teksten van de liedjes zijn Nederlandstalig. ,,Dat is veel logischer dan je op het eerste gezicht zou zeggen"", verklaart Mulder. ,,De essentie van klezmermuziek is dat die zich altijd heeft aangepast aan de plek waar ze werd gespeeld. Het was muziek voor jiddische bruiloften, maar die werd vermengd met wijsjes van de Poolse landadel of klassieke invloeden. Het is een mengelmoesje aan stijlen. In Amerika zijn ook groepen die er Engelstalige teksten aan hebben toegevoegd. Waarom zouden wij dat in Nederland niet doen?…
…Emotionaliteit en humor zijn de twee pijlers waarop de klezmer steunt, aldus Mulder. ,,De muziek is een combinatie van melancholie en humor. In de muziek wordt leed uitgedrukt, maar ook een ontsnapping geboden in de vorm van grappen. Die twee polen houden wij er ook in. Verstilde momenten wisselen we af met uitgelaten momenten…"

Michel Wegen

Michel Wegen maakt naam met onverslijtbaar plectrum
De Lochumse modelmaker Michel Wegen (39) heeft een nieuwe plectrum ontwikkelt waar gitaristen massaal op afkomen. Sinds zijn onverslijtbare vinding wordt de creatieve Michel Wegen vanover de hele wereld overladen met complimenten, bestellingen en cadeautjes, waaronder talrijke gesigneerde cd's.
De Wegenpicks - zo heten de plectra - zijn gemaakt van een bijzondere kunststof die Wegen geheim houdt. Ze zijn bruikbaar voor zowel de akoestische - als de elektrische gitaar. Wegen maakt drie verschillende plectra: de Gypsy Jazz, de Bluegrass en de Fatone, maar hij produceert ook op verzoek. Echt goedkoop zijn ze niet, zo kost een Gypsy Jazz bijvoorbeeld 22 euro. (bron: De Gelderlander)

Chris While & Julie Matthews

While en Matthews staan als het ware tussen het publiek
Twee sterke stemmen, lekker in het gehoor liggende liedjes, de sfeer van een echt folkavondje, volle zaal, humor, het weekend voor de deur: m'n liefje, m'n liefje wat wil je… Nou: nóg wat meer. Zo begint Dick Laning zijn recensie van het concert dat Cris While en Julie Matthews gaf in het Papenstraattheater in Zwolle. Enkele citaten:
…Na gelijktijdig in The Albion Band te hebben gezongen, zijn ze samen verder gegaan. Een duo, hartsvriendinnen zelfs, twee dames met een eigen repertoire ook. Het zijn stevige vrouwen - in meerdere betekenissen -, en toch heeft het samengaan van twee vrouwenstemmen vrijwel altijd iets lieflijks….
…Matthews heeft nog iets van angry young woman, in de felheid waarmee ze haar gitaar bespeelt en de overtuigingskracht in haar zang. Vooral die kwaliteiten gaan op in de tweestemmige mooizingerij. De composities van While lijden daar veel minder onder. Een paar mooie nummers komen er wel voorbij, zoals het ingetogen en betekenisvolle 'My talent deserted me' over een hyperactief jongetje…
…While en Matthews weten wat optreden is: ze staan als het ware tussen het publiek. Er is bovendien afwisseling zat, met stevige flarden blues en country in hun folk. Wat evenwel nog ontbreekt is de diepgang…

Crosby Stills Nash & Young

Nieuwe biografie Crosby Stills Nash and Young
Eind april verschijnt er een nieuwe driedelige biografie over Crosby Stills Nash and Young, in het Nederlands en in het Engels. De volgende auteurs hebben de biografie geschreven: Herman Verbeke uit België, Lucien van Diggelen uit Nederland en Francesco Lucarelli plus Stefan Frollano uit Italië. In de boeken wordt ingegaan op de eerste groepen van C,S,N en Y, ruzies, Woodstock, grillige tours, drugs, vriendinnen en excessen.
Het eerste deel gaat over de jeugd van de bandleden. Ook wordt er ingegaan op the Byrds, the Buffalo Springfield en the Hollies. De andere delen handelen over de veertig muzikale jaren van Crosby Stills Nash and Young.
De biografie bevat ook: discografie, videografie, bibliografie, concertchronologie en een gedetailleerde radio- en tv-databank. En een overzicht van nummers die door anderen zijn vertolkt.

"John Doonan speelde destijds in Zwolle met zijn band Rowwen Heze van het podium"
Van de week meldden wij het overlijden van John Doonan, de tachtig jarige voorman van The Doonan Family Band.
Assie Aukus, de organisator van het Folkfestival in Zwolle heeft nog bijzondere herinneringen aan The Doonan Family. Hij had de groep gecontracteerd voor het eerste festival dat hij in 1991 in Zwolle organiseerde.
"The Doonan Family speelde destijds een andere groep van het podium. Dat was het toen nog nagenoeg onbekende Rowwen Heze, dat gelijktijdig in een andere zaal optrad", aldus Assie.
Een uitpuilende zaal voor The Doonans dus en slechts een klein publiek voor Jack Poels en zijn mannen.
"Poels kon dat zeer slecht verkroppen", herinnert Assie zich "en weigerde chagrijnig een toegift voor het, toch wel enthousiaste, handvol publiek. Een ontstoken vinger, was later tegen mij het excuus. Elke keer wanneer ik Rowwen Heze zie of hoor, denk ik aan dat vingertje van Jack Poels en de piccolo van Pa Doonan".

Lagrané Ensemble
- "Als je muziek van het blad moet lezen, ben je er met je hart niet bij" - Het Lagrané Ensemble en de Paulus Schäfer Gipsy Band presenteerden afgelopen
weekeinde elk hun eerste cd in De Effenaar in Eindhoven. Verlaggeefster Judith de Roy van
het Eindhovens Dagblad was erbij en sprak met de muzikanten. Hier enkele citaten:
…Ze kunnen geen noten en akkoorden lezen maar dat is voor de muzikanten van het
Lagrené Ensemble geen probleem. Vader Willy en zijn zoons Amo (25), Mertzo (23) en
Mogli (18) 'doen het' uit het blote hoofd. Volgens Willy moet dat ook. Want, zo vindt hij,
als je vanaf het blad moet lezen, ben je er met je hart niet bij….
…het ensemble hoopt ooit net zo beroemd te worden als hun neven van het fameuze Rosenberg Trio. Ook de Paulus Schäfer Gipsy Band heeft grote bewondering voor het Rosenberg Trio. "Dat zijn de meesters",, zegt Sendelo Schäfer (19) de slaggitarist van de band. Maar hun grote inspirator is de Franse zigeunergitarist Django Reinhard. "Wat hij met twee vingers op zijn gitaar kan, dat kunnen wij met z'n vieren samen nog niet", vertelt Paulus Schäfer (24), de solo-gitarist...
…volgens bassist Jozua Rosenberg (24) - een broer van Stochelo van het Rosenberg Trio - klinkt muziek anders als die wordt gemaakt door Sinti's. "Het verschil zit hem in de vibratie en de klank. Muziek maken zit ons immers in het bloed. Het betekent alles voor ons"…

Edwards, David Eugene (Woven Hand, 16 Horsepower)

Een uitversterkte cello als een stevige gitaarexercitie
Bastiaan Mokkink zag voor de Zwolsche Courant David Eugene Edwards met zijn project Woven Hand in Hedon in Zwolle. Uit zijn recensie enkele citaten:
…Van kindsaf zong de godvruchtige Edwards in de kerk, maar als puber was hij punk. Bij zowel 16 Horsepower als het enigszins overeenkomstige Woven Hand combineert hij elementen uit deze werelden. Het woord ‘punk’ dient hier te worden gelezen als een houding, want in Edwards’ desolate Twinpeaks-country hoor je een optelsom van zijn favorieten: Hank Williams, Johnny Cash, Bob Dylan, The Gun Club, Joy Division en Lynyrd Skynyrd…
en:
…Een onmiskenbaar eigen geluid komt van zijn herkenbare gekwelde zang in combinatie met het gebruik van stokoude instrumenten en vooral hoe deze bespeeld worden. In het geval van Woven Hand viel bijvoorbeeld de oversturende en stevig uitversterkte cello op, die soms klonk als een stevige gitaarexercitie….
en:
….Zonder meer het beste was het slotnummer voor de toegift, dat net als bij het betere 16 Horsepower-werk het muzikale angstzweet genadeloos deed uitbreken. Ofwel: hoe een banjo, cello, drum, orgel en een ijzige voordracht meeslepender, spannender en huiveringwekkender kunnen uitpakken dan welke extreme metalband dan ook. Bastiaan Mokkink in de Zwolsche Courant…

John Doonan

John Doonan inspireerde tal van andere muzikanten All-Ireland and World Piccolo Champion John Doonan is op 80-jarige leeftijd overleden. John rookte fors, maar had adem genoeg voor zijn indrukwekkende fluispel... Hij dronk meer whiskey dan wie ook, maar was op het podium altijd een toonbeeld van energie...
John is de grote man achter The Doonan Family Band, die ruim 25 jaar de podia onveilig maakte met bijzonder dansbare ierse tunes en mooie songs. Zo speelde The Doonan Family met groot succes op het eerste Folkfestival in Zwolle in april 1990 voor zo'n 450 enthousiaste liefhebbers (en dat in een tijd dat er in Nederland nauwelijks aandacht voor folkfestivals was, ja… Zwolle is het oudste nog levende folkfestival in ons land).
Pa Doonan was bekend als the 'Whistling Welder'. Voor hij met zijn zoons de Doonan Band vormde was hij al ruim 25 jaar actief als muzikant. Hij was een echte pionier en had grote invloed op collega's en op de muziek in zijn thuisbasis in het noorden van Engeland, maar ook in Schotland en Ierland. John werd op het podium omringd door zijn zoons Mick (piccolo, fluit, whistles, uillean pipes en zang) en Kevin (viool en zang). De band werd gecompleteerd door Phil Murray (bas) en Stu Luckley (gitaar en zang). Met hun gedreven stijl, speelden ze vele zalen over de hele wereld plat. En op het hoogtepunt verschenen dan ook nog eens twee danseressen op het podium, Johns kleindochters Frances en Sarah.
The Doonan Family Band bracht twee cd's uit:
Fenwick's Window in 1991 en Manna From Hebburn in 2000.

Cristina Branco: Bløf en Christina Branco vanavond sámen op tv
Het tv-programma PARADISOlife doet vanavond verslag van een unieke eenmalige samenwerking. De Portugese fado-zangeres Christina Branco zingt samen met de Zeeuwse groep Blöf. Ook Fernando Lameirinhas zingt een nummer samen met Blof.
Zeeuwse popblues arm in arm met met Portugese melancholie. Branco trok vorig jaar rond met een programma met teksten van Slauerhof, die nogal eens over de zee handelden. Ze heeft daar overigens ook een cd van uitbracht. Blöf bezingt ook in alle toonaarden de zee, zoals in Aan de kust en Dansen aan zee. Dus wat lag er meer voor de hand?
Het Portugees-Zeeuwse huwelijk leidt ondermeer tot een wonderschone vertolking van Dansen aan zee, met Portugese coupleten, maar ook door Pascal Jacobsen én Christina gezongen refreinen in het Nederlands.
Melancholie is de rode draad: alle muzikale gasten geven op een emotionele maar ingetogen manier een diepere betekenis aan de muziek.
Bløf laat zien hoe je op subtiele wijze emoties en verdriet in Nederlandstalige popmuziek verwerkt. Dezelfde gevoeligheid is terug te horen in de fado. De fado wordt ook wel beschouwd als de muziek van het noodlot, de blues.
Branco zingt ook zonder Blöf. Ze wordt dan begeleid door het Cello Octet Conjunto Ibérico de fado. Dit cello cctet is wereldwijd een vermaard ensemble, onder leiding van dirigent Elias Arizcuren.
Het octet speelt ook enkele nummers samen met Bløf. Arrangeur Martin Fondse bewerkte de Bløf nummers Vraag Me Niet en Harder Dan Ik Hebben Kan. Het cello octet speelt één van de nummers met de volledige bezetting van Bløf, het andere nummer wordt alleen uitgevoerd door Bløf zanger Pascal samen met de cello's.
Paradisolife, zondag, Nederland 3 19.30-20.28 uur

Billy Bob Thornton

- Billy Bob Thornton door het lint - Erik van de Berg was erbij voor de Volkskrant toen Billy Bob Thornton in de Melkweg door het lint ging. Hij zong natuurlijk - ondermeer werk van Johnny Cash - maar bakte het met zijn aankondigingen bruin en verliet zelfs boos het podium. Enkele citaten:
…Belangrijkste conclusie: nooit respect EISEN van je publiek. "I'm fortysix fucking years old", riep de met kettingen en een crucifix omhangen zanger-acteur al meteen. "Ik wil vertellen waar mijn liedjes over gaan. Als iemand daar soms geen prijs op stelt, dan kan die nú gaan pissen"…
…Het bleek niet de introductie waarop zijn aanhang had gewacht: "Je praat teveel!", werd er onmiddellijk geroepen. "Spélen!" Een dame gilde dat ze liever zijn willie zou zien. Billy Bobs grauwe gelaat vetrok van afschuw...
…Zodra Thornton aan het preken sloeg, ging het mis. Een liedje over zijn overleden broer opende hij met eennwaarschuwing aan de 'idiotic cocksucker' die laatst in Londen iets lelijks over z'n broer riep: 'I'll kick his fat ass'. Natuurlijk riep iemand meteen iets doms terug - Billy Bob brulde een rij fuck you's, schopte zijn microfoon tegen de vloer en vloog het podium af.
De band zag het ontredderd aan. De achtergrondzangeres haalde Billy Bob terug, lijkbleek en met op elkaar geklemde kaken: 'For anyone who deserves to hear this fucking song'…

Elvis Costello

Elvis Costello in Nova en de Volkskrant:
Voor het eerst sinds 15 jaar weer rock 'n roll
Gijsbert Kamer spreekt Elvis Costello en doet daarvan verslag in
de Volkskrant van donderdag 11 april. Diezelfde dag staat Costello ook het tv-programma Nova te woord. Reden voor de interviews: de release van Costello's nieuwste cd:
... Ik wilde een nieuw soort rock 'n roll plaat maken. We proberen niet modern te doen. Zo klinkt de plaat ook niet. Ik werkte met jonge geluidstechnici, die veel weten van geluidsvervormers. Die zorgen voor veel interessante contrasten.
De simpele basiscombinaties in de rock kennen we onderhand wel.
Er zijn niet zoveel akkoorden en slechts een paar ritmes.
We wilden iets nieuws geven en dit gaf ons meer vrijheid...
en op de vraag of hij niet een erg produktieve songwriter is zegt hij:
... Dat valt wel mee. Schubert heeft 500 liederen geschreven en was met z'n 35ste al dood.
Ik heb er tot nu toe zo'n 300 uitgebracht en ben al 47. Vrij middelmatig dus...
en:
...Het was een eer te werken met mensen als Burt Bacherach en Anne Sofie von Otter. De nadruk lag steeds op zang en emoties en hoe je oprechte gevoelens weergeeft...
en in de Volkskrant van 11 april:
…"Mijn kennis van elektronica is net zo relevant als die van een hoefsmid voor het besturen van een ruimteschip. Maar ik leer snel"…
en
…Zijn ervaringen met strijkkwartetten of een componist als Burt Bacharach hebben hem geleerd anders naar muziek te luisteren. Vorig jaar maakte hij ook nog een plaat met de Zweedse mezzo-sopraan Anne Sofie von Otter, For The Stars. "En dat allemaal om nu weer eens lekker van leer te kunnen trekken", aldus Costello - die nu toch wel snel naar de kern van het gesprek wil. Zijn nieuwe plaat. When I Was Cruel is, zegt hij, zijn eerste echte
rock 'n rollplaat in meer dan vijftien jaar…
en
…ik heb dit keer het ritme als uitgangspunt genomen en niet de melodie.
Ik deed zelf de drums, schreef teksten op het ritme - dat was nieuw. Daarna kwamen de melodie en de harmonische afwerking. Waarom? Omdat ik het idee had dat pop alleen vitaal kan blijven, of liever gezegd wórden, want veel vitaliteit bespeur ik er niet meer in, als het ritme de basis is van een liedje. De popmuziek waar ik het meest naar luister, is hiphop en r&b. Niet omdat ik de zang of rap zo mooi vind, de sound vind ik interessant. Er wordt steeds naar nieuwe ritmes en beats gezocht. Ook wilde ik gebruik maken van sample-technieken en tapeloops...
en
…Elvis Costello voelt niet mee de behoefte te doen alsof hij 22 is.
Bob Dylan, Johnny Cash en ook U2 kunnen nog steeds opzien baren met authentieke muziek.
Je moet, zo benadrukt hij, niet willen blijven vasthouden aan een imago.
Dan valt er nog veel te ontdekken, en kan Elvis Costello, 47 inmiddels, nog jaren mee…

Acoustic String in Raalte

Acoustic String in Raalte geeft ruimte aan de akoestische gitaar
Za 13 april - Acoustic String in Raalte. In het Hoftheater in Raalte wordt zaterdag 13 april het festival "Acoustic Strings" gehouden. Acoustic Strings is een gitaar festival dat vooral gemoedelijk en sfeervol moet zijn. Het publiek moet dicht bij de gitarist kunnen komen. Er treden op verschillende podia gitaristen op en er zijn workshops en theateroptredens. Er is een speciaal podium voor muziekscholen waar de gitaardocenten hun betere leerlingen de kans kunnen geven op dit festival op te treden.
Op de dagconcerten treden onder meer de volgende gitaristen op:
Tommy Emmanuel: Deze Australische gitarist nam zijn eerste album op in 1960 en heeft o.a. een album gemaakt met Chet Atkins. Hij speelde op de opening van de olympische spelen van Sydney. Hij verzorgt net als de anderen ook een workshop.
Gert de Meyer: Bezig aan zijn 2e solo album en een virtuoos op de 12 snarige gitaar. Gilbert Isbin: Goed voor 10 internationaal uitgebrachte CD's en inmiddels bezig aan zijn 11e album. Geeft in heel Europa concerten. Zijn stijl omvat o.a. Folk, jazz, klassiek, Hendrix en Django.
Emiel van Dijk : Volgens Harry Sacksioni, met wie hij ook nogal eens samenspeelt een gitarist met nieuwe ideeën en prachtige composities. Emiel van Dijk is een klassieke en fingerstyle gitarist, die zijn 2e solo album inmiddels heeft uitgebracht bij Acoustic Music Records.
Thin Air:Een groep gitaar-docenten die samen met een geweldige zangeres bestaande songs van een akoestisch jasje voorzien.
Alex van Voorst: Deze Haagse gitarist heeft al in vele bands gespeeld en is ook een akoesche gitaar kunstenaar. Hij speelt in de stijl van Ry Cooder en Leo Kottke.
Hans Nieuwenhuis: Een gitarist - zanger die zijn sporen de afgelopen jaren heeft verdiend door o.a. een album op te nemen met Kajak en ook met zijn duo Two-Fold regelmatig optreedt.
En vele anderen.
De presentatie is in handen van Holleboer.
Op Acoustic Strings is ook een beurs voor o.a. gitaarbouwers, gitaarmagazines en importeurs. Er zijn hapjes en drankjes. De toegang is gratis voor de beurs en de optredens op de beursvloer en workshops. Voor het theater is een dagkaart nodig van 8 Euro. De beurs is van 10.00 tot 17.30 uur.
Info Organisatie: Joop Essers 0548-611060 of 06-51948576 Muziekschool Salland: 0572-301782

Shantalla

Shantalla timmert hard aan de weg, maar blijft bescheiden
De in België woonachtige Iers/Schotse groep Shantalla is booming. Nu toert de groep door Nederland. En komende zomer staat ze op de mooiste festivals. Shantalla opent Dranouter (do 1 aug in de dranktent voor de kampeerders) en staat op zaterdagavond 10 augustus op het gezellige Folkwoods festival in Eindhoven. En ze zijn nu reeds geboekt voor het 9de Folkfestival Zwolle, op zaterdag 15 februari 2003 in Schouwburg Odeon in Zwolle.
Het succes kan niet op. Nog niet zo lang geleden deed Shantalla het Muziekcentrum in Eindhoven aan. Daar bracht de groep rond zangeres Helen Flaherty een set met -voor Ierlandgangers- minder voor de hand liggende nummers zoals de breed uitgesponnen ballad 'Marianne' die ooit door de Schotse Battlefield Band bekend werd en een vlotte uitvoering van de emigration-song 'John Riley' van Tim O'Brien en Guy Clark.
Fraai was ook de vertolking op uillean pipes van het Bretonse 'Spered Hollvedel', een instrumentaaltje dat gitarist Joe Hennon op tienjarige leeftijd in '75 voor het eerst hoorde tijdens een concert van Alan Stivell in Dublin. Het zijn allemaal nummers die ook Shantalla's nieuwste cd staan: Seven Evenings, Seven Mornings.
Shantalla is sinds de Schotse zangeres Helen Flaherty zich drie jaar geleden bij de vier Ierse instrumentalisten voegde, gegroeid als collectief. Er zijn geen uitblinkers of het zou Flaherty (ook uitstekend op bodhrán) moeten zijn. In haar verbindende teksten mengt ze sappig Schots met komisch Vlaams. Zo vertaalt ze lovesong moeiteloos in knuffelliedje.
Shantalla houdt domicilie in Brussel. Na allerlei omzwervingen liepen de Ieren Michael Horgan, Joe Hennon, Kieran Fahy en Gerry Murray elkaar in Brussel tegen het lijf. Ze bleken over dezelfde passie voor de volksmuziek van hun land beschikten. Gewapend met uillean pipes, fluiten, gitaar, viool en accordeon trokken ze van kroeg naar kroeg.
Toen de in Antwerpen wonende Schotse Helen zich bij de groep voegde, was hun naam snel gemaakt en ontpopte Shantalla zich tot een populaire fakkeldrager van Ierse en Schotse traditionele volksmuziek. Duidelijk is dat de muzikanten zich nog steeds verwant voelen met de Ierse folkgroepen die baanbrekend werk deden in de jaren zeventig, zoals The Bothy Band en Planxty.
Om de nieuwe cd Seven Evenings, Seven Mornings te promoten, toert de groep nu door Nederland. Na vier jaar hebben de leden van Shantalla nog niets van hun enthousiasme voor de muziek verloren.
Michael Horgan in een interview met Harry de Jong in de Provinciale Zeeuwse Courant: …"We zitten dan ook niet elke minuut van de dag op elkaars lip. We hebben allemaal een baan naast de muziek en gaan meestal alleen in de weekends op pad. Dat heeft dan weer als nadeel dat we niet alle optredens kunnen aannemen die we krijgen aangeboden. We hadden al een paar keer een tournee door Amerika kunnen maken, maar die was niet te combineren met ons werk. Aan de andere kant blijven we op deze manier als band wel heel lang fris…"
Helen Flaherty: "We hebben allemaal onze eigen specifieke talenten en daarmee vullen we elkaar heel goed aan." En: "We hebben helemaal niet de intentie om er rijk en beroemd mee te worden. We spelen folk omdat we van die muziek houden. We vinden het soms net zo mooi om ergens bij iemand in de keuken voor zes mensen te spelen als in een theater voor zeshonderd man publiek. Maar het is natuurlijk wel leuk om te constateren dat de interesse voor onze muziek groeit en dat niet alleen onze ouders en andere familieleden weten dat we een nieuwe plaat hebben gemaakt."
Singer-songwriter Kieran Goss zal als 'very special guest' optreden tijdens het concert van Shantalla op 26 april in Muziekcentrum Vredenburg te Utrecht. De aanvang van het concert is om 20.15 uur. Kieran Goss is een van de drie artiesten die volgend jaar februari deel uitmaakt van de Irish Unplugged Tour die maar liefst negentien zalen zal aandoen waaronder Muziekcentrum Vredenburg te Utrecht, Muziekcentrum Frits Philips te Eindhoven, Concertgebouw te Amsterdam, Chassé Theater te Breda, Oosterpoort te Groningen, De Vereeniging te Nijmegen.
Voor uitgebreide informatie over deze tournee zie: www.pbmusicprom.nl

In de Standaard verscheen de zeer lezenswaardige serie De Nieuwe Poptrends.
Peter Vantyghem schreef daarin ondermeer een verhaal over folk in Vlaanderen.
Hier een citaat:
...In de voorbije vier jaar is duidelijk geworden dat folk, of wereldmuziek, een specifieke marketing nodig heeft. Ambrozijn is na één plaat bij Virgin terug bij Wild Boar, en in de studio met de producer Gabriel Yacoub. Dis Huyghe (Virgin): ,,We hebben er 3000 van verkocht. Maar omdat de groep het op haar manier wil blijven doen, wat ik respecteer, was het beter dat we de samenwerking stopzetten.''...
...,,Ik had hen gewaarschuwd'', zegt Erwin Libbrecht van Wild Boar. ,,Wie groot is, past beter bij een major. Maar een kleine, gespecialiseerde firma vindt beter de weg naar het publiek van deze muziek, ook op internationaal niveau. Dat Ambrozijn naar Wild Boar terugkomt en dat een succesvolle groep als Shantalla blijft, toont dat we sterker zijn geworden, en geloofwaardig"...

The Band

The Last Waltz van The Band niet voor het laatst
Van het afscheidsconcert in 1976 van de legendarische groep The Band, genaamd The Last Waltz, is destijds een film verschenen onder regie van Martin Scorsese en een soundtrack-album.
Nu, ter gelegenheid van de 25ste verjaardag van The Last Waltz komt er een dvd uit op 7 mei met ondermeer opnamen van het concert die niet in de film waren opgenomen. Bovendien zijn er reacties van musici en critici toegoegd.
Rhino Records brengt op 16 april een 54-tracks remixed album uit van het afscheidsconcert.
The Band - ook wel de eerste Americana-band genoemd - verenigde vanaf het allereerste begin van hun bestaan in '68 het beste uit blues, R & B, country, gospel en rock in één sound. Dat alles zonder kapsones, juist in een tijd waarin het showelement in de lichte muziek steeds belangrijker werd.
"Music From Big Pink," het debuut-album van The Band in '69 werd een enorm succes; met name ook bij collega-muzikanten. Zo was het voor Richard Thompson een inspiratiebron in de ontwikkeling van zijn muziek in de Engelse folkrevival. En ook Eric Clapton was onder de indruk van de muziek én de bescheiden uitstraling van The Band. Onder de muzikanten die graag met The Band samen speelden trouwens niets dan grote namen: Eric Clapton, Bob Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Muddy Waters en Van Morrison. Een aantal van hen betrad ook het podium tijdens The Last Waltz.
The Band was het alsmaar onderweg zijn na acht jaar toeren meer dan zat. Vandaar in '76 The Last Waltz. Maar ze wilden wel als groep platen blijven maken. "The road had become a goddamn impossible way of life," verklaarde gitarist/songwriter Robbie Robertson in de film. Drugs, alcohol en vermoeidheid eisten hun tol. Maar, zei Robertson: "The Band will never break up." Er kwam nog één elpee uit in '77: Islands.
"Everybody drifted from the nest and never came back," zei Robertson afgelopen maand in een interview. "I slowly realized that I didn't know how to retrace my footsteps. After a while, we just stopped talking about it."
Maar de overige Band-leden kwamen toch weer bij elkaar, zonder Robertson. Op 3 maart 1986 - ze waren op toernee en speelden in de Cheek to Cheek Lounge in Winter Park - hing na de show toetsenman Richard Manuel zich op in zijn hotelkamer. Bassist Rick Danko overleed in 1999.

Het tribute concert ter ere van Willie Nelson belooft een gigantische affiche te krijgen.
Voor 14 april hebben zich op het laatste moment aangemeld: Keith Richards, Norah Jones, the Dixie Chicks en Emmylou Harris.
De Red Headed Stranger staat bij zijn collega's in de VS in hoog aanzien. Voor de tribute in Nashvill's historische Ryman Auditiorium zegden eerder al toe: Ryan Adams, Hank Williams III, Sheryl Crow, Dave Matthews, Matchbox Twenty, Jon Bon Jovi and Richie Sambora, LeAnn Womack, Aaron Neville, Brian McKnight, and Vince Gill.
Hoe de tribute precies gaat verlopen is nog niet bekend. Er is in ieder geval een plan om voor een reprise van de legendarische Highwaymen, de supergroep uit de tachtiger jaren met Nelson, Waylon Jennings, Johnny Cash en Chris Khristofferson.
Hun plaatsen worden nu ingenomen door: Hank Williams III, Keith Richards, Ryan Adams and Willy Nelson zelf. Voorwaar een illuster gezelschap.
Van de concerten worden radio-opnamen gemaakt. Of daar weer een cd uit voortkomt is nog onbekend.

Di Naye Kapelye

A Mazeldiker Yid:
nieuwe cd van Di Naye Kapelye - Di Naye Kapelye trok onlangs door ons land - met enkele indringende concerten - om de nieuwe cd A Mazelkider Yid te promoten. Op deze cd reconstruereert de groep Joodse muziek uit verschillende streken. Ondermeer uit Noord Roemenië, om preciezer te zijn de regio Maramures, waar tot de Tweede Wereldoorlog een grote joodse gemeenschap woonde, die sterk vast hield aan de eigen traditionele taal en gewoontes. De muziek uit deze regio staat vanwege haar strenge religieuze context, los van klezmer. Met zijn tweetjes als koppeltje dansen kon bijvoorbeeld niet. Maar van enig opportunisme was wel sprake, want bij een grote bruiloft hoorde een grote band, dus ronselden de joodse muzikanten net zo goed onder hun Hongaarse of Roemeense collega's, of zelf bij plaatselijke zigeuners om hun band te completeren. Met deze invloeden in de volksmuziek van de Maramures moest Die Naye Kapelye rekening houden bij het reproduceren van die typische traditionele muziek. Bovendien was het moeilijk om na de Holocaust nog overlevende muzikanten te vinden die de typische stijl konden voorspelen.
Bob Cohen en accordeoniste Christina Crowder hebben in oost-Europa nog overlevenden van de holocaust gesproken, maar ook in joodse kringen in Amerikaanse steden en bijvoorbeeld Antwerpen werden ze wat wijzer.
Op deze cd spelen ook twee muzikanten mee van Muzsikás: Mihály Sipos (viool) en Péter Éric (3-string 'kontra' viola).

Roosendaalse Folkclub Majoppeveld

Zaterdag gratis folk in Roosendaalse kroegen
Voor de zeventiende keer houdt Folkclub Majoppeveld zaterdag 6 april een folkroute in het centrum van Roosendaal. Zeven bands treden in cafees op. De entree is gratis.
In het Wapen van Roosendaal op de Markt speelt de swingfolk-band PRO met traditionele Ierse en Amerikaanse folk .
In No.13 aan de Kerkstraat treedt het duo Cleanhead & Barefoot op met blues vanaf de jaren dertig.
Wally's Place aan de Molenstraat speelt de klezmerband Agge Nebbisj.
The Cajun Company speelt two-steps en walsjes in Den Oude Lantaern in de Brugstraat.
In Proeverij Caruso aan de Nispensestraat treedt Los Jazzicos op; een duo met Spaanse jazz en bossa nova.
In café Ergens Anders op de Bloemenmarkt mixen de Fijne Mannen allerhande folkstijlen.
Country-zanger Francis Levoy laat zich inspireren door Bob Dylan en Paul Brady. Met zijn band The Blowrangs treedt hij op De Drie Weesgegroetjes in de Molenstraat.

Autumn K. Dial

- Autumn K. Dial en de invloed van PJ Harvey - Autumn K. Dial, de Amerikaanse singer-songwriter wiens debuut 'Wanted: Autumn K. Dial and her guitar' eind vorig jaar in Europa verscheen, treedt vanaf het Blue Highways Festival op 24 maart her en der in het land op. Hans Piët laat haar aan het woord in de Haagsche Courant:
..."Ik heb mijn plaat opgedragen aan mensen die verliefd zijn. De reden is omdat de meeste liedjes die ik schreef dat thema als onderwerp hebben"....
...Dial borduurt naar eigen zeggen voort op de traditie van de rhythm & blues en folk . "Ik heb er altijd van gehouden, maar ik heb ook veel naar soulmuziek en rock & roll geluisterd. Voor mij gaat het wat die blues betreft om zangeressen als Memphis Minnie en Bessie Smith. De manier waarop zij zongen correspondeert met die van mij. Ze hebben mij leren zingen. Ook het werk van P.J. Harvey is een invloed. Het nummer 'The place where time froze' van mijn album had van haar kunnen zijn. Een mannelijk referentiepunt is Ben Harper en wel vanwege zijn slidegitaar-spel"....